Verhuizing

Click the play-button for audio version:

Beste lezer of luisteraar,

_20190122_231600

De tijd blijft het goed doen. In volle vaart vooruit. En ze kijkt niet achterom. Ik tracht gelijke tred te houden met haar kolossale voeten.

Niet omkeren dus, maar vooruit op mijn dubbele maat vijfenveertig (ten behoeve van enig theatraal effect, behoudt de schrijver zich het recht voor fictieve persoonsgegevens doorheen dit schriftuur te gebruiken).

En soms gluur ik dan toch weer even achteruit. De toekomst die voor ons ligt is vaak niet glashelder en voor een flauwhartig sujet als mezelf is het op zulke momenten productiever om me eraan te herinneren waarvoor ik vlucht. Op de beste mijner momenten heb ik beiden: tastbare hoop en aanschouwelijke angst. Dan maak ik reuzenschreden, verlies ik kilo’s en maak ik nieuwe vrienden. Dan is mijn geest van haar demonen ontladen. Dan worden dingen zo duidelijk als ze ooit zullen zijn.

Over toekomst gesproken. Ik zou daarin toch ook eens een keer mijn plafondlampen moeten ophangen. Maar een weekend is zo voorbij en mijn goesting een beperkte energiebron voor dat soort karweitjes. Een kaal ogend plafond met wat loshangende elektriciteitsdraden schrikt mij niet voldoende af om daar wat aan te veranderen. Het heeft zelfs iets allegorisch, zo een eenzame lichtpeer temidden een zorgvuldig ingerichte kamer, op een dinsdagavond in Januari. Als ware het een koppige vrucht, die na een droge zomer ook de duistere winter trotseert… Totdat alles licht werd.

En derhalve heb ik eindelijk weer eens wat geschreven. Laten hangen die handel!

Einde.