Innerlijke strijd

Click the play-button for audio version:

Luisteraars en lezers,

heart-1137257_960_720

Sommigen onder jullie zijn er misschien al mee bekend: de minzaamheid van het menselijke genus. Men heeft de neiging mij er nog mee te verrassen. Dat komt deels door het feit dat ik (althans tijdens mijn slappere momenten) stiekem een verstrooid en rancune-drachtig personage ben, roepend om wraak maar niet wetend jegens wie en ook niet echt waarvoor.

Daar zit ik dan mee, bij momenten.

Zo geschiedt het dus soms dat een goed menende ziel me onwetend verontrust met een blijk van respect, waardering of geloof in mijn kunnen. Daar vecht ik dan tegen, binnenin. En dan vraag ik me gelukkig wel eens af, waarom?

En overpeinzend kom ik dan tot de conclusie dat de antagonist die om vergelding schreeuwt in mijzelf gevangen zit. In mijn verleden, in elke confrontatie die ik ooit uit de weg ben gegaan, in mijn angst. Dan wordt ik herinnerd aan de dualiteit die mij inherent is. Engel en Demon. Zachtmoedigaard en woesteling. Pijn in het hart en vuur in de ogen.

Het zijn energieën, neigingen, tegenstrijdige genen… allemaal in elkaar verweven en elkaar tiranniserend voor de bovenhand, voor het postuur van mijn lichaam, het geluid van mijn stem. De één zegt alleen maar ja en de ander zegt alleen maar nee. Het is een innerlijke strijd die steeds woedt en moge ze nooit beslecht worden want dat zou een halve dood betekenen.

Ik heb de gevallen engel in mij recht getrokken. Het evenwicht is herstellende. Kom maar op wie durft. Ik zal vechten. Dat wilde ik alleen maar even laten weten.